Już po raz kolejny zostało czasowo zamknięte sanktuarium maryjne w Lourdes na południu Francji. Po silnych opadach deszczu w nocy z 12 na 13 czerwca wystąpiła z brzegów rzeka Gave de Pau, poinformowały media francuskie. Według doniesień pod wodą znalazła się grota Matki Bożej i baseny dla pielgrzymów, dlatego też trzeba było je zamknąć. Położona wyżej bazylika jest czynna, woda jej nie zagraża. W 2012 i 2013 roku potężne powodzie spowodowały szkody na wiele milionów euro. Po tych doświadczeniach zbudowano nowy system barier, który teraz został zastosowany w grocie Matki Bożej. Na razie sytuacja jest stabilna. Lourdes, do którego rocznie przyjeżdża sześć milionów pielgrzymów, jest największym miejscem pielgrzymkowym Francji. Rzeka Gave de Pau płynie w Lourdes wąskim korytem. Silne powodzie nawiedzały to miejsce nie tylko w 2012 i 2013 roku, ale także i wcześniej: w 1937, 1979 i 1982. Masy wody w 2013 roku spowodowały śmierć trzech osób, a pięć tysięcy mieszkańców trzeba były przenieść w bezpieczne miejsce. Tworzymy dla Ciebie Tu możesz nas wesprzeć.

The Battle of Legnica (Polish: bitwa pod Legnicą), also known as the Battle of Liegnitz (German: Schlacht von Liegnitz) or Battle of Wahlstatt (German: Schlacht bei Wahlstatt), was a battle between the Mongol Empire and combined European forces that took place at the village of Legnickie Pole (Wahlstatt), approximately 10 kilometres (6 mi

Kąpieliska czynne w Legnicy które to? W całej Polsce sezon kąpieliskowy trwa od 1 czerwca do 30 września. Czy Twoje ulubione kąpielisko jest dzisiaj czynne? Sprawdź, czy znajduje się na naszej liście czynnych obiektów. Upewnij się, jakie są warunki na kąpieliskach w Legnicy. W artykule podajemy ważne informacje o kąpieliskach w Twojej okolicy. Przedstawiamy otwarte kąpieliska w Legnicy na naszej kąpieliska w Twojej okolicyLegnica - Kąpielisko Kormoran Jezierzany - Kąpielisko Kraina Dobrej Energii Nie zawsze miejsce, gdzie chodzi się pływać, jest kąpieliskiem. Obiekty o statusie kąpieliska są bezpieczne. Próbki wody są regularnie pobierane do badań, a ratownicy czuwają nad bezpieczeństwem na miejscu. Codziennie aktualizujemy informacje na temat stanu kąpielisk w - Kąpielisko KormoranAdres kąpieliska: Legnica, Kąpielowa 1 Akwen kąpieliska: Czarna Woda Długość linii brzegowej kąpieliska: 100m Sezon kąpielowy: 25/06/2022 - 31/08/2022 Godziny otwarcia kąpieliska: 11:00 - 19:00 Ocena kąpieliska: Woda przydatna do kąpieliData badania kąpieliska: Na terenie kąpieliska Legnica - Kąpielisko Kormoran znajduje się: Teren ogrodzony Wyznaczona strefa w wodzie Strefa na plaży do rekreacji i sportu Na kąpielisku jest pomost, molo Punkt czerpania wody Dostępne dla osób niepełnosprawnych Kosze na śmieci Toaleta Natryski Przebieralnie Maszt z flagą WOPR Ratownik Miejsce do kąpieli dla dzieci Miejsce na plaży dla dzieci Zakaz wprowadzania zwierząt domowych Do wglądu regulamin kąpieliska Tablica informacyjna Na kąpielisku Legnica - Kąpielisko Kormoran panują następujące warunki: data ostatniego pomiaru: temperatura powietrza: 28°C temperatura wody: 23°C prędkość wiatru: 2 m/s flaga: Biała Jezierzany - Kąpielisko Kraina Dobrej EnergiiAdres kąpieliska: Jezierzany, Akwen kąpieliska: akwen nie posiada nazwy Długość linii brzegowej kąpieliska: brak danych Sezon kąpielowy: 1/06/2022 - 30/09/2022 Godziny otwarcia kąpieliska: 11:00 - 19:00 Ocena kąpieliska: Woda przydatna do kąpieliData badania kąpieliska: Na kąpielisku Jezierzany - Kąpielisko Kraina Dobrej Energii panują następujące warunki: data ostatniego pomiaru: temperatura powietrza: 31°C temperatura wody: 27°C prędkość wiatru: 4 m/s flaga: Biała Kąpieliska w pobliżu LegnicyW okolicznych miejscowościach także są otwarte kąpieliska, na których możesz nacieszyć sie wodą. Zobacz, gdzie jeszcze możesz popływać albo KONIECZNIECzynne kąpieliska w ZłotoryiCzynne kąpieliska w Chojnowie w Brzegu Dolnym czynne otwarte w Wołowie w Środzie Śląskiej. Które są czynne kąpieliska w Bolkowie to są kąpieliska?Kąpieliska to fragmenty wód powierzchniowych, które mają specjalne oznakowania. Mogą się one pojawiać przy naturalnych zbiornikach wodnych, takich jak jeziora, morza i rzeki. Wybranie się na kąpielisko to bardzo dobry pomysł na spędzenie czasu z przyjaciółmi w aktywny sposób. Teren kąpieliska może zawierać miejsce wydzielone dla dzieci, gdzie mogą one bezpiecznie korzystać z uroków kąpieliska. Często tworzona jest również plaża przy kąpielisku, gdzie można odpoczywać i opalać się. Nad bezpieczeństwem najczęściej czuwają ratownicy, którzy obserwują kąpielisko. Przy kąpielisku mogą znajdować się przebieralnie, punkty sanitarne, natryski i punkty czerpania wody. W kąpielisku można pływać, kąpać się, moczyć nogi na pomoście czy grać. Czasami na kąpielisku znajduje się także miejsce na zrobienie grilla i ogniska. Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera

9/21 Przeglądaj galerię za pomocą strzałek na klawiaturze fot. Piotr KrzyżanowskiPoprzednieNastępne Pawłowice Małe to wieś, która kilkanaście lat temu została wysiedlona a domy rozebrane. Dzisiaj w tym miejscu urósł już lasek, drogowskazy jednak pozostały. Pawłowice Małe leżały tuż za Legnicą w strefie ochronnej Huty Miedzi bliskość właśnie legnickiej huty spowodowała, że mieszkańcy musieli wyprowadzić się ze swoich domostw. Do kolejnych zdjęć przejdziesz za pomocą strzałek, gestów lub równieżPolecamy

The courtyard of Piast Castle, Legnica, Poland. A 12th-century Silesian stronghold, Legnica became the capital of an autonomous principality in 1248. At the Battle of Liegnitz, or Legnica, on April 15, 1241, the Mongols defeated a Polish army under Henry II, prince of Lower Silesia. Legnica received municipal rights in 1252 and soon became an

W trakcie Powstania Warszawskiego i tuż po jego zakończeniu Niemcy wysiedlili z Warszawy ok. 550 tys. osób. Zdecydowaną większość z nich skierowano do obozu przejściowego w Pruszkowie (Dulag 121), który powstał na terenie nieczynnych Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego. Blisko 90 tys. ludzi wywieziono na roboty przymusowe do III Rzeszy. Było to złamanie umowy kapitulacyjnej, która przewidywała odesłanie cywilów w głąb Generalnego Gubernatorstwa. Jednym z miejsc przesiedlenia okazał się olbrzymi jeniecki kompleks obozowy, funkcjonujący pod nazwą Stalag 344 Lamsdorf (Lamsdorf to od 1945 roku Łambinowice na Śląsku Opolskim), w którym mieszkańcy stolicy figurowali jako Zivile aus Warschau. Choć kierowanie cywilów do obozu jenieckiego nie było zgodne z prawem międzynarodowym, to Niemcy robili to już od początku wojny. Do takiego obozu trafili zakonnicy z Niepokalanowa na czele z o. Maksymilianem Marią Kolbem. Koszmar wywózki O pobycie warszawiaków w Lamsdorf wiemy niewiele, ponieważ ich nie rejestrowano, nie fotografowano i nie nadawano im numerów. Pierwsze transporty dotarły już w drugiej połowie sierpnia 1944 roku. Byli to głównie mieszkańcy Woli i Ochoty. Jeden z ostatnich transportów przybył prawdopodobnie 21 października. Jak wspominał Jan Rosner, podróż wagonem towarowym trwała 24 godziny. Najczęściej pociągi jechały przez Częstochowę i Opole, czasem naokoło, przez Poznań. Stałym elementem tej jedno- lub dwudniowej jazdy były nadmierne stłoczenie, brak jedzenia i picia czy koniecznych postojów na załatwienie potrzeb fizjologicznych. Rozładunek dla wielu był również traumatycznym przeżyciem. Tadeusz Baczyński wspominał po latach: Niemcy wydali rozkaz opuszczenia wagonów i pozostawienia w pociągu posiadanych rzeczy. Na peronie otoczyli nas z bronią w ręku i polecili uformować oddzielne grupy mężczyzn, kobiet i dzieci. Jedna z kobiet krzyknęła przeraźliwym głosem, że będą nas teraz rozstrzeliwać. Przygotowani na śmierć, zaczęliśmy się ze sobą żegnać. Ja wyciągnąłem z kieszeni podarowaną przez brata puszkę konserw i postanowiliśmy z Janeczką najeść się jeszcze przed śmiercią. Ostatecznie okazało się, że Niemcy chcieli nas tylko dokładnie przeliczyć przed zapędzeniem nas do odległego o kilka kilometrów od stacji obozu w Lamsdorfie. Inaczej ten moment zapamiętał Waldemar Mitschein: Po przybyciu do Lamsdorfu - Łambinowic zmuszono nas do opuszczenia wagonów biegiem. Były wypadki pobicia kolbami i pałkami rannych i chorych, którzy nie byli w stanie poruszać się dość szybko. W czasie przemarszu przez miasto [w rzeczywistości: przez wioskę] kolumna obrzucona została kamieniami, błotem, nawozem. Droga do obozu była bardzo długa, chyba prowadzono nas dookoła obozu. W czasie marszu były wypadki zasłabnięcia chorych i rannych. O obrzuceniu kamieniami i epitetach polnische Banditen aus Warschau ("polscy bandyci z Warszawy"), czy to ze strony mieszańców wioski, czy szkolących się na łambinowickim poligonie członków Hitlerjugend, wspomina też Maria Ziółkowska. Z drogi do obozu zapamiętała ona jednak przede wszystkim inne wydarzenie, które zatarło te wcześniejsze przykre przeżycia. Zobaczyli ich bowiem brytyjscy jeńcy wojenni, którzy stanęli na baczność i zaczęli skandować: "Warszawa, Warszawa…". "Gorzej niżeli w chlewie" Zarządzane przez Wehrmacht miejsce przetrzymywania cywilów zlokalizowano w lesie w pobliżu Stalagu 318/VIII F (344) Lamsdorf, czyli tzw. Russenlager (obozu dla jeńców radzieckich). Obóz składał się z kilku wielkich białych lub jasnoszarych, naprędce wzniesionych namiotów: cztery były duże, na 500 osób każdy, piąty - mniejszy - służył jako doraźny szpital polowy. Zbudowano także szałasy. Przybysze zastali kwatery brudne, z resztkami mchu, wrzosu i słomy. Całość została otoczona płotem z kolczastego drutu i posterunkami wachmanów. Nie wszyscy wysiedleni z Warszawy cywile znaleźli się w tym sektorze. W pierwszej połowie października jedną grupę warszawiaków, wyodrębnionych od reszty jeszcze w Pruszkowie jako rzekomych kolejarzy, przewieziono do Lamsdorf wraz z powstańcami i zakwaterowano w Russenlager. Pierwszą noc osoby z tej grupy spędziły w dużym namiocie. Za posłanie służyła im gruba warstwa wiórów. Następnego dnia, po kąpieli w łaźni, przeniesiono je do innego sektora, gdzie stały baraki z piętrowymi pryczami. To było przedobozie, Vorlager, w którym znajdowały się również budynki obsługi obozu. Przez druty oddzielające sąsiednie sektory Polacy mogli obserwować jeńców wojennych różnych narodowości. Bardzo zaskoczyło ich to, że osadzeni w Lamsdorf Brytyjczycy grali w piłkę. Niektórzy z jeńców rzucali im przez druty czekoladę. Cywile bowiem stali się natychmiast sensacją. Żołnierze francuscy z sąsiedniego sektora przerzucali im różne przedmioty, w tym żywność i żyletki. Bo warszawiacy dostali jedynie chleb. Posiłki przygotowywano więc na prymitywnych kuchenkach składających się z trzech ustawionych obok siebie cegieł. Po kilku dniach Polaków wywieziono do innych miejsc, do miejscowości Beutersitz w Brandenburgii, gdzie pracowali na kolei. Najmłodszych po około dwóch tygodniach wyselekcjonowano i wysłano z Lamsdorf do obozu w Stargardzie k. Szczecina. Kombatanci Powstania przybywający wówczas z Ożarowa do Lamsdorf wspominali, że w trakcie marszu ze stacji kolejowej do obozu spotkali duże grupy ludności cywilnej z Powstania Warszawskiego, które pozostawiono bez żadnego zaopatrzenia i które wegetowały w oczekiwaniu na dalsze transporty w głąb Niemiec. Wśród osadzonych szerzyły się tyfus i krwawa biegunka, wskutek czego zmarło wiele osób, zwłaszcza dzieci. Opieka medyczna była znikoma. Katastrofalne warunki higieniczne obozu trafnie podsumował Marian Dobroń: W Lamsdorfie gorzej niżeli w chlewie - prycze z sieczką, pełno wszelkich insektów, nie było gdzie się myć, ostrzyc, ogolić, wyprać, brak koców, prześcieradła, każdy spał, gdzie chciał, wszyscy mieli swoje własne ubranie, w którym przyjechali z Warszawy - mocno zniszczone, niektórzy w ogóle obdarci i bez obuwia. Załatwianie potrzeb fizjologicznych gdzie popadło, w latrynie rewirowej masa jeńców potopionych w szambie, stąd obawa wchodzenia do latryny. Z reguły dzień po przybyciu kierowano ludzi do łaźni, rzekomo do odwszawienia i dezynfekcji. Wizyta w łaźni - w mykwie, jak mówiono w obozie - była często udręką, stanowiła element znęcania się, poniżania osadzonych (zwłaszcza kobiet) przez strażników. Procedura wyglądała następująco: najpierw należało oddać wszystkie rzeczy do odwszenia (notabene nieskutecznego). Następnie przepędzano nagich więźniów przed szpalerem Niemców, którzy obserwowali kobiety i głośno komentowali ich wygląd. Łaźnia była obsługiwana przez jeńców radzieckich. Przed dojściem do pryszniców stała miska z cuchnącą cieczą, w której należało zanurzyć głowę. Dopiero później można było się szybko umyć. Obsługa niejednokrotnie zabawiała się kosztem kąpiących się, puszczając najpierw wrzątek, by za chwilę odkręcić lodowatą wodę, co sprawiało, że w rezultacie ludzie wychodzili spod pryszniców tak samo brudni, jak wchodzili. Byli jedynie bardziej zmęczeni i upokorzeni. Na baczności musieli się mieć warszawiacy pochodzenia żydowskiego, bo niemieccy lekarze badali młodych chłopców, sprawdzając, czy nie są obrzezani. Od dramatycznych wspomnień z Lamsdorf różni się diametralnie opis autorstwa Mirona Białoszewskiego (1922-1983) - poety, prozaika, dramaturga, współtwórcy teatru eksperymentalnego, a przede wszystkim autora wydanego w 1970 roku "Pamiętnika z powstania warszawskiego". Utrwalił w nim swój zaledwie kilkudniowy pobyt w Lamsdorf, dokąd trafił w pierwszej dekadzie października 1944 roku. Sielankowy obraz obozu wynika z konsekwencji zastosowanej metody opisu - to Powstanie Warszawskie jest ujmowane jako koniec świata; na tle traumy związanej z zagładą miasta obóz wypada zupełnie dobrze: Dopiero w dzień rozejrzeliśmy się dokładnie w terenie. Podobał nam się bardzo. Była pogoda do tego, wciąż ciepło. Za ciągiem namiotów, czyli tak jakby za podwórkiem tego nowego gospodarstwa, był zagajnik z wrzosami. Ci, co nie gotowali albo nie byli w namiotach, siedzieli chętnie tam. Myśmy z Haliną też siedzieli i gadali. Było nam dobrze, jak na majówce ze szkolnych czasów. Targ niewolników Przebywający w tym miejscu cywile zasadniczo nie pracowali, choć w niektórych wspomnieniach odnajdziemy wzmianki o próbach werbunku do pracy w górnośląskim rolnictwie, ale była to przecież ludność miejska, dlatego nie było większego odzewu. Czasami jednak zdarzało się, że do pracy w kopalni węgla w Sosnowcu zgłaszało się kilkunastu mężczyzn. Później Niemcy wydali rozporządzenie zakazujące zatrudniania na Śląsku "warszawskich bandytów" jako podejrzanego elementu. W pewnym momencie na zewnątrz słyszymy przez megafony: "Dwustu ochotników do pracy na Śląsku potrzebnych, mężczyzn". Nikt się oczywiście nie zgłasza. Modne wówczas powiedzonko "śmierć frajerom" było powtarzane wielokrotnie. Znowu ogłaszają i znowu ogłaszają… W końcu: "Wszyscy mężczyźni mają się stawić przed namioty". Ustawia się ta cała kolumna i idą tacy panowie, kilku, może kilkunastu, i nas oglądają. To był targ niewolników. Ja zostałem kupiony na targu niewolników. Pamiętam doskonale, podchodzą do nas, tak nam się przyglądają, potem nas macają po rękach, muskuły, czy jesteśmy dostatecznie silni - tak zapamiętał rekrutację do pracy przymusowej Leszek Kosiński. Natomiast Bogdana Schiffersa (wówczas jedenastoletniego chłopca) i innych zmuszono do bezsensowego przewożenia w wagonikach betonowego gruzu z jednego miejsca na drugie. Pobyt ludności cywilnej z Warszawy w Lamsdorf był dość krótki. Niemka Christa Bilzer z personelu obozowego, zeznając po wojnie przed Główną Komisją Badania Zbrodni Niemieckich podała, że kobiety i dzieci, które przebywały w namiotach poza obrębem obozu jenieckiego, po czterech tygodniach zostały odesłane w wagonach towarowych do różnych miejscowości w głębi Niemiec. Inne grupy przebywały tam zaledwie kilka dni, kolejne - dwa tygodnie itd. Ten doraźnie utworzony obóz rozdzielczy dla wysiedlonych warszawiaków przestał funkcjonować najprawdopodobniej na przełomie listopada i grudnia 1944 roku. Cywile byli świadkami wprowadzania do obozu powstańców warszawskich, którzy zostali umieszczeni w odległych sektorach. Kontaktowali się z nimi za pośrednictwem jeńców serbskich. Jedna z grup miała nawet możliwość rozmawiania z powstańcami przez druty. Cywile starali się również żegnać powstańców opuszczających Lamsdorf. Część powstańców trafiła do obozu równocześnie z ludnością cywilną. Niekiedy bowiem dowódcy oddziałów zachęcali swych podkomendnych mających rodzinę, żeby starali się wyjść z cywilami. Ale przede wszystkim jeszcze przed kapitulacją komendant główny Armii Krajowej, gen. Tadeusz Komorowski "Bór", wydał rozkaz, zgodnie z którym każdy mógł zdecydować, czy wyjść z wojskiem, czy z cywilami. W ten sposób wśród ludności cywilnej w łambinowickim obozie znalazł się np. Kazimierz Kubacki "Rosław" z Wojskowej Służby Ochrony Powstania, który odszukał żonę jeszcze w Warszawie, i razem poszli jako cywile do Lamsdorf, a stamtąd do Stargardu. Do Lamsdorf trafili również Józef Marian Nowakowski "Pistolet" i Tadeusz Baczyński "Damian", obaj z batalionu "Zaremba-Piorun". Podobnie stało się z Bogdanem Siudowskim "Siudą", zasłużonym dowódcą obrony barykady - przejścia w Alejach Jerozolimskich 23. Dwukrotnie ranny w powstaniu Siudowski wyszedł wraz ludnością cywilną i przez obóz w Lamsdorf dostał się do lazaretów obozowych w głębi Niemiec, w Wistritz, Mühlenberg i Zeithain. Do Lamsdorf trafił również wspomniany wyżej Marian Dobroń, walczący w powstaniu w szeregach komunistycznej Armii Ludowej. W połowie listopada został przeniesiony do obozu przejściowego Burgweide (Sołtysowice, dziś dzielnica Wrocławia) w grupie osób zmuszonych do odgruzowywania Wrocławia. Prawdopodobnie najwyższym stopniem powstańcem, który z cywilami trafił do Lamsdorf (via Pruszków), był ppłk dypl. Kazimierz Pluta-Czachowski "Kuczaba" (szef Oddziału V Komendy Głównej Armii Krajowej i zastępca szefa sztabu KG AK). Jego grupę wywieziono następnie do obozu rozdzielczego w Lehrte koło Hanoweru, by ostatecznie wysłać ją do obozu pracy w Braunschweig. Kierunek: Stargard, Opole, Gliwice Cywilów wywożono z Lamsdorf w rozmaitych kierunkach, jednak najwięcej osób wysłano do Stargardu, do obozu przejściowego, znajdującego się pod miastem, który był prowadzony przez Niemców i Ukraińców (własowców), a administracyjnie podlegał szczecińskiemu Arbeitsamtowi (urzędowi pracy). Stamtąd wysyłano do różnych prac, np. do oddziału pracującego przy budowie Wału Pomorskiego czy dalej, np. do Austrii, do obozu w południowo-zachodniej dzielnicy Liesing w Wiedniu, by zapędzić ich do odgruzowywania miasta. Do Stargardu wywożono nawet chorych. Inna grupa cywilów trafiła do Szczecinka. Następnych wysłano do Getyngi, do pracy na kolei. Jeszcze inni zostali przeznaczeni do robót w kamieniołomach w pobliżu miasteczka Niesky na Łużycach. Kolejni - zwłaszcza rodziny - znaleźli się w obozie pracy przymusowej w Strasshof w Austrii. Kilka grup (co najmniej kilkaset osób, głównie kobiet) trafiło do wspomnianego już obozu rozdzielczego w Lehrte koło Hanoweru. Jeszcze inni znacznie bliżej, np. Leszek Kosiński "Orzeł", harcerz Szarych Szeregów z 36. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, został wysłany z Lamsdorf do Gliwic, gdzie przez tydzień pracował w warsztatach samochodowych. Wrócił następnie do obozu, skąd później posłano go do pracy przymusowej w Erfurcie. Stamtąd trafił do obozu pracy koło Kahli (Turyngia), gdzie został zmuszony do budowy podziemnej fabryki samolotów "Reimahg-Werk". Grupę starszych kobiet wysłano do wytwórni prefabrykatów mieszkaniowych w Arnstadt koło Erfurtu. Wspomniany już Miron Białoszewski wraz z ojcem opuścił obóz 9 października 1944 roku. Jako pomocnicy murarzy pracowali w Opolu przy rozbudowie gazowni. Stamtąd po mniej więcej miesiącu robót udało im się uciec do Częstochowy. Ilu warszawiaków przeszło przez Lamsdorf? Mamy tylko szczątkowe informacje, dlatego możemy jedynie ostrożnie szacować, że przez ten obóz przewinęło się od dziesięciu do kilkunastu tysięcy cywilów, ok. 6 tys. powstańców, w tym 1037 kobiet, i ok. 650 jeńców młodocianych. Zważywszy na to, że początek historii obozów w Lamsdorf sięga 1870 roku, trzeba stwierdzić, że kilkumiesięczny pobyt warszawskich jeńców i cywilów był w tej historii zaledwie epizodem. Nie sposób jednak go pominąć, opisując tragiczne losy wysiedlonej ludności stolicy jesienią 1944 roku, dramatycznego popowstańczego exodusu. dr Piotr Stanek - kierownik Działu Naukowego Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach - Opolu, redaktor tomu Szkice dziejów obozów w Lamsdorf/Łambinowicach: historia i współczesność (2013)

Podczas nagrania filmiku doszło do nieoczekiwanego przez znanego dominikanina wypadku. Siostra zakonna podpaliła mu rękę. W czasie pobytu w Laskach k. Warszawy w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych im. Róży Czackiej ojciec Szustak prowadził rekolekcje oraz uczył się, jak sobie radzić, gdy się nie widzi (na filmie możecie zobaczyć go w specjalnej opasce z wychowankami ośrodka). (fot. Langusta na Palmie / W czasie eksperymentów doszło jednak do niecodziennej sytuacji. Występująca na filmie siostra zakonna opiekująca się dziećmi podpaliła ojcu Adamowi rękę w czasie chemicznego eksperymentu. Szustak OP: to pomoże ci przestać być singlem [WIDEO] >> Na szczęście wszystko odbywało się pod kontrolą. Obejrzyj film (od około 1:25): W dalszej części filmu dominikanin opowiada o tym, jak wielkie wrażenie zrobił na nim pobyt w Laskach. "Jest dla mnie niewyobrażalne, z jakimi trudnościami mierzą się ludzie z takimi niepełnosprawnościami" - mówi. "Zobaczenie uśmiechów na ich twarzach było czymś niezwykłym (...). Oni są świadectwem, że można sobie radzić z ogromnymi trudnościami w życiu" - dodaje. Ojciec Szustak wskazuje, że choć nie ma sensu porównywanie, ale że ich sytuacja pokazuje, że nie wolno narzekać. "Wszyscy potrzebujemy takiej odwagi" - twierdzi dominikanin. "Z Panem Jezusem jesteśmy w stanie przejść przez wszystkie trudności. (...) Z Nim da się robić rzeczy niemożliwe" - mówi o. Szustak i przypomina postać Nicka Vujicicia, który również czerpie swoją siłę od Jezusa. Tutaj przeczytasz więcej na temat ośrodka w Laskach>>> Tworzymy dla Ciebie Tu możesz nas wesprzeć.

co sie stalo pod legnica